بر اساس گفته ی آقای بازوبندي ، بهرام آبتين به زندان اوين انتقال داده شد. اكنون بعدازظهر آدينه بيستوسوم
فروينماه 1387 است. بهرام آبتين، دبير «كانون فرهنگي لر بختياري ايرانيان» كه
دعوتكنندهي مردم به تجمع اعتراضي روز گذشته در برابر سفارت امارات متحدهي عربي
بود، پس از آنكه از روز گذشته تاكنون در بازداشت بود بر پايهي گفتهي بازوبندي -
دبير «جمعيت جنبش آرياييها» كه پيگير وضعيتش بود - امروز از پايگاه نيروي
انتظامي خيابان گاندي به زندان اوين برده شد.
چه فرصتي بهتر از اين تا براي نخستينبار – پس از تلاشهاي بسياري كه در اين چندساله دولت جمهوري اسلامي براي نزديكي به كشورهاي عربي داشت – شاهد باشيم تا در بيانيهي پاياني نشست، سخني از ادعاي شيخنشين امارات متحدهي عربي نسبت به جزيرههاي ايراني نرود... اما زهي خيال باطل! نهتنها باز اين ادعا تكرار شد و امضاي همهي كشورهاي عربي از جمله كشور دوست و برادر، سوريه و دولت اسلامي فلسطين كه ايران سالهاست آبرو و حيثيت جهاني خويش را در راه دفاع از آن در طَبَق اخلاص نهاده است بر آن صحه گذاشت، بلكه اين بيانيه به نسبت بيانيههاي پيشين لحني تندتر نيز داشت و در آن آشكارا ايران تهديد شده است كه در صورت انجام ندادنِ اقدامي دوستانه براي حل اين موضوع، آنها به سازمان امنيت متوسل خواهند شد – يعني همان سازماني كه چندي پيش سومين بيانيه تحريم را هم عليه ايران صادر كرد و باز بر خلاف انتظار دستگاه امور خارجهي ناآگاه ما حتا كشورهايي كه از قِبَل وضعيت ايران روز به روز به وجههي جهاني و اقتصاد خود سروسامان ميدهند – روسيه و چين – نيز از آن حمايت كردند! فاجعهبارتر آنكه در چنين موقعيتي، سفير ايران در سوريه اين نشست را موفقيتآميز ناميده بود، تنها به اين دليل كه آمريكا خواهان برگزاري آن نبود!
اوضاع اينچنين بود كه «كانون فرهنگي لر بختياري ايرانيان» در فضايي كه ايرانيان را به جنبوجوش انداخته بود و گروههاي چندي ميخواستند فراتر از نوشتن متنهايي اعتراضي به كاري عملي دست بزنند و نامهاي كه دكتر پيروز مجتهدزاده نوشت و بهعنوان پاسخ نمايندهگي دائم ايران نزد سازمان ملل به ترّهات نمايندهي ناظر اتحاديهي عرب منتشر شد هم آنان را آرام نساخت، آستين بالا زد و ايراندوستان را به تجمعي اعتراضي در روبهروي سفارت امارات متحدهي عربي در ايران، فراخواند. هنگامي كه دولت از حركت بازميايستد – يا دست كم گمان ميرود كه كوتاهي ميشود – مردم خود به صحنه ميآیند.
چه فرصتي بهتر از اين تا براي نخستينبار – پس از تلاشهاي بسياري كه در اين چندساله دولت جمهوري اسلامي براي نزديكي به كشورهاي عربي داشت – شاهد باشيم تا در بيانيهي پاياني نشست، سخني از ادعاي شيخنشين امارات متحدهي عربي نسبت به جزيرههاي ايراني نرود... اما زهي خيال باطل! نهتنها باز اين ادعا تكرار شد و امضاي همهي كشورهاي عربي از جمله كشور دوست و برادر، سوريه و دولت اسلامي فلسطين كه ايران سالهاست آبرو و حيثيت جهاني خويش را در راه دفاع از آن در طَبَق اخلاص نهاده است بر آن صحه گذاشت، بلكه اين بيانيه به نسبت بيانيههاي پيشين لحني تندتر نيز داشت و در آن آشكارا ايران تهديد شده است كه در صورت انجام ندادنِ اقدامي دوستانه براي حل اين موضوع، آنها به سازمان امنيت متوسل خواهند شد – يعني همان سازماني كه چندي پيش سومين بيانيه تحريم را هم عليه ايران صادر كرد و باز بر خلاف انتظار دستگاه امور خارجهي ناآگاه ما حتا كشورهايي كه از قِبَل وضعيت ايران روز به روز به وجههي جهاني و اقتصاد خود سروسامان ميدهند – روسيه و چين – نيز از آن حمايت كردند! فاجعهبارتر آنكه در چنين موقعيتي، سفير ايران در سوريه اين نشست را موفقيتآميز ناميده بود، تنها به اين دليل كه آمريكا خواهان برگزاري آن نبود!
اوضاع اينچنين بود كه «كانون فرهنگي لر بختياري ايرانيان» در فضايي كه ايرانيان را به جنبوجوش انداخته بود و گروههاي چندي ميخواستند فراتر از نوشتن متنهايي اعتراضي به كاري عملي دست بزنند و نامهاي كه دكتر پيروز مجتهدزاده نوشت و بهعنوان پاسخ نمايندهگي دائم ايران نزد سازمان ملل به ترّهات نمايندهي ناظر اتحاديهي عرب منتشر شد هم آنان را آرام نساخت، آستين بالا زد و ايراندوستان را به تجمعي اعتراضي در روبهروي سفارت امارات متحدهي عربي در ايران، فراخواند. هنگامي كه دولت از حركت بازميايستد – يا دست كم گمان ميرود كه كوتاهي ميشود – مردم خود به صحنه ميآیند.
+ نوشته شده توسط jmi_javanan در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 و ساعت
1:10 |
در پاسخ به مقاله ای که من در نقد پیام ابوالحسن بنی صدر در رابطه با سالگرد انقلا ب57 نوشته بودم ، مقاله ای ازآقای دلخواسته در رسانه های اینترنتی منتشر شد که مرا واداشت ، بدون اینکه قصد به درازا کشاندن موضوع بنی صدر و ایجاد پلاتفورمی برای مطرح کردن ایشان را داشته باشم ، پاسخی در دست تهیه بگیرم. 